Bitwy i wojny

 

   1796 r. przybył do Paryża z propozycją utworzenia Legionów Polskich. Skierowano go do gen. Napoleona Bonapartego, głównodowodzącego armią francuską we Włoszech i w 1799 roku podpisał w Mediolanie układ z rządem lombardzkim, powołujący Legiony Polskie we Włoszech – jako korpus posiłkujący Lombardię, co zatwierdził Bonaparte. Mimo narodowego charakteru Legionów Polskich walczących pod hasłem wolności, braterstwa i równości ludów, dowództwo francuskie używało ich do zwalczania lokalnych powstań.

Henryk Dąbrowski brał udział na czele I Legii w bitwach pod Trebbią (1799 r., gdzie został ranny) i pod Novi. Po zawarciu pokoju w Luneville (1801) część żołnierzy opuściła Legiony, wielu żołnierzy zmarło w wyniku chorób tropikalnych walcząc w San Domingo z powstaniem Murzynów. We Włoszech pozostała jedynie półbrygada legionowa. Czytaj dalej

Jan Henryk Dąbrowski – zrepolonizowany bohater narodowy

Te kilka lat bojów w obronie upadającej ojczyzny musiały nieźle zafiksować naszego bohatera. Można nawet powiedzieć, że dokonała się swoista repolonizacja Dąbrowskiego. Podczas gdy pozostali jego koledzy z wojny i powstania mniej lub bardziej kolaborowali z zaborcami, to Dąbrowski jak jakiś fanatyk walczył o pełne odzyskanie niepodległości. W tym celu jesienią 1796 r. przybył do Paryża, gdzie nawiązał kontakt z rządem francuskim. Wraz z Józefem Wybickim i Franciszkiem Barrsem przedstawił projekt utworzenia Legionów Polskich. Dyrektoriat wysłał Polaków od razu na front włoski, gdzie pod skrzydłami generała Bonapartego miała formować się polska armia. Formalnie 9 stycznia 1797 r. na podstawie umowy podpisanej z Republiką Lombardii powołano Legiony Polskie. Czytaj dalej